Verslavingen, drugs & Minderjarigen | 12 Juni 2017

Is uw kind cyberverslaafd?

© Secunews.be

Brengt uw kind al zijn tijd al surfend op het internet of met videospelletjes door? Gepassioneerd door informatica of cyberverslaafd, wat is het verschil? Het wordt een verslaving wanneer iemand er niet meer kan van wegblijven. Die inschatting houdt ook in dat de leefomgeving van de persoon en de relaties met zijn omgeving in vraag worden gesteld. We geven u een paar adviezen om deze vorm van verslaving beter te begrijpen en om ze sneller bij uw kind vast te stellen.



Cyberverslaving: definitie en classificatie


Een overmatig gebruik van internet en de nieuwe technologieën zijn typisch voor een cyberverslaving. De verslaving veroorzaakt de onweerstaanbare en obsessieve drang om op het internet te surfen.

De volgende erkende criteria identificeren deze verslaving: de tijd die online wordt doorgebracht, de gevolgen van het gebruik op de dagelijkse activiteiten (werk, vrije tijd ...), klachten van de omgeving, de beduidende afname of zelfs de afwezigheid van andere activiteiten (naast het internet) die voldoening geven.


Er bestaan verschillende soorten internetverslavingen:


- emotioneel: de verslaving manifesteert zich dan vaak in de vorm van cyberrelaties via mail, blog, chat of discussiefora;

- seksueel: hierbij gaat het om het compulsief surfen naar pornosites;

- aan spelletjes: het kan dan gaan over online videospelletjes of gokspelen;

- de obsessieve behoefte om informatie online op te zoeken in één of bepaalde domeinen, ook bekend als “infolisme”.


Een cyberverslaving heeft een aantal kenmerken gemeenschappelijk met andere verslavingen, zoals alcohol- of drugsverslavingen. Ze kunnen een grote impact hebben op het leven van een persoon en diens omgeving. Daarom is het zo belangrijk om de symptomen te herkennen.



Hoe herkent u een cyberverslaving?


Psychologische tekens kunnen u alarmeren, met name wanneer ze zich opstapelen:


- een gevoel van euforie tijdens het surfen;

- niet kunnen stoppen en de nood om er steeds meer tijd aan te besteden;

- een depressief, leeg gevoel, soms zelfs irritatie bij het niet online raken;

- verwaarlozing van familie en vrienden;

- het ontstaan van problemen op school of op het werk.


U herkent een internetverslaving aan de volgende symptomen:

Meestal:

- slapeloosheid, vermoeidheid of uitputting;

- onevenwichtige voeding, verwaarlozing van de persoonlijke hygiëne.


In bepaalde gevallen:

- droge ogen;

- de typische pijn tussen de handen en de voorarm (het carpaletunnelsyndroom), rug- en wervelpijn;

- terugkerende hoofdpijn.



Zoals meestal bij verslavingen het geval is, zal het kind dat verslaafd is, het probleem vaak minimaliseren of de situatie ontkennen. Om het internetgebruik terug onder controle te krijgen, is de eerste stap met uw kind te praten zodat het zijn probleem erkent. In een tweede fase zal het kind het probleem wel erkennen, maar niet weten hoe het op te lossen (de ambivalente fase).

Indien een open dialoog niet volstaat om een oplossing te vinden, kan een bezoek aan een psycholoog of een psychotherapeut helpen om de oorzaken vast te stellen en om de situatie beter te begrijpen.



Ouders: hoe kunt u een cyberverslaving voorkomen?


Verbied internet niet aan uw kinderen. Dit communicatiemiddel maakt immers deel uit van hun sociaal leven. Kom samen overeen welke websites ze mogen bezoeken, hoeveel tijd per dag ze online mogen doorbrengen en het soort activiteiten dat ze online mogen uitoefenen.

Het doel is om uw kinderen zelfdiscipline bij te brengen zodat ze zich verantwoordelijk gedragen. U kunt ook software installeren die toezicht houdt en die de toegang tot bepaalde websites blokkeert.

Indien uw kinderen te veel tijd online doorbrengen, probeer dan om het terug in evenwicht te brengen door hen aan te zetten tot andere activiteiten. Moedig hen onder meer aan tot sportactiviteiten die hen in contact brengen met jongeren met dezelfde interesses.

Neem ten slotte uw eigen gewoontes eens onder de loep. Brengt u zelf (te) veel tijd online door? Vergeet niet dat kinderen vaak een voorbeeld nemen aan hun ouders.




Nathalie Jouet
Bachelor in publiekrecht, Universiteit van Nantes



Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met dr. Christian Figiel, psychiater en verslavingsdeskundige



Verder lezen: http://www.childfocus.be

|

« Vorige pagina


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieuwsbrief

Inschrijven !